Sigmund Freud (1856–1939), nöroloji eğitimi almış Avusturyalı hekim ve psikanalizin kurucu figürüdür. 19. yüzyılın sonunda klinik gözlemler ve dönemin zihinsel süreçlere ilişkin tartışmaları üzerinden bilinçdışı süreçlerin önemini sistematik bir kurama dönüştürdü. Bu tarihsel etki, her savının çağdaş deneysel psikoloji tarafından doğrulandığı anlamına gelmez.
Serbest çağrışım, bastırma, aktarım ve bilinçdışı çatışma Freud’un düşüncesinin merkezindedir. Bu kavramlar, insan davranışını tek bir nedeni varmış gibi açıklayan internet testlerinden farklı, belirli bir tarihsel ve klinik kuramın terimleridir.
1895’te Josef Breuer ile Studien über Hysterie (Histeri Üzerine Çalışmalar), 1899’un sonlarında yayımlanıp 1900 tarihini taşıyan Die Traumdeutung (Düşlerin Yorumu) ve 1923’te Das Ich und das Es (Ben ve İd) önemli eserlerdir. Düşlerin Yorumu için kaynaklarda görülen 1899/1900 ayrımı, fiilî basım ile kitap üzerindeki tarih arasındaki farktan kaynaklanır.
Freud’un etkisi yalnızca terapi tarihinde değil edebiyat, kültür ve felsefede de hissedilir. Ancak kavramlarının tarihsel etkisi ile belirli tedavilerin güncel bilimsel kanıt düzeyi ayrı sorulardır. Günlük bir davranışın ardından tek bir Freudcu açıklama bulmak, kişinin ruhsal sağlığına ilişkin tanı koymak değildir.